بیدار شدن و در اغوش کشیدن.

                         در میان روز،

             یک تماس و اغاز وسوسه های سفر.

                          غروب،

             لحظه پرواز،بدرودی سنگدلانه.

                         وشب،

       اه ای خدای من،اه ای خدای من، اه ای خدای من،

                   دوباره سوگواری.

      می دانم که زمان جدایی از راه رسیده است،

                        امروز را

       می دانم که با دردی جانفرسا دست به گریبان بودم

                      اما امشب؟

                در  گوشه  کنار های اتاقم

                        رد پای از خود

                     بر جای گذاشتی:

                         شعری در

                     حاشیه کتابی،

              گوشه تاشده صحفه ای

                   در کتابی دیگر،

               عطرت در  بسترم.

                  امشب کجایی

    رد پایت را در کدامین اتاق می گذاری؟

                 یا شاید تو نیز

                در حال کشف

           ردپایی هستی که من

          بر  جانت به  جا  گذاشتم؟

امشب

به آسمان دل چشم دوخته ام

و در تنهایی خویش

دچار احساس غربت

درخت سیب خانه مادر بزرگم

... و من چه تنها

مثل تک درخت فصل پاییز

به انتظار بهار نشسته ام

و می دانم چه رویای است

اولین شکوفه ای که با دیدن تو

روی لب های من می نشیند

از اول هم من و تو ما نبودیم

من و تو مال یه دنیا نبودیم

از اول هم تو اون سر در گمی ها

می گفتیم با همیم اما نبودیم

تمومش کن بیا از هم جدا شیم

بیا اینقد تکراری نباشیم

تمومش کن تا همین اینجا توی لحظه

از این تنهایی با هم رها شیم

تمومش کن ته این جاده بسته

تهش مایم که قلبامون شکسته

بگو این جا کجای قصه ی ماست

نگاه کن اول راهی مو خسته

نترس از این حرفام دل نشین نیست

تموم سهم ما از عشق این نیست

ما عشق اول هم بودیم اما

همیشه عشق اول بهترین نیست

چرا این زمونه این جوری شده با هر که هرجور بخواد طی می کنه ..... ولی دل من با هر سازی که زد تا حالا ساخته .... بی تو من یه روز می میرم نمی دونستی اگه می دونستی این جوری ترکم نمی کردی .... خداجون کی می شه که من راحت شم ....

دیوانه کرد آرزوی وصل او مرا               مرا از سر برون نمی رود این آرزو

صبر در جور و جفای تو غلط بود غلط     غلط تکیه بر عهد و وفای تو غلط بود

می دانم او می شنود و می بیند می دانم همه چیز رفتنی است

می دانم این قطره برف تمام شدنی است

می دانم من هم مثل بهار زود خواهم رفت

می دانم این زمستان ماندنی نیست

اما این دل نمی خواهد از نوشتن باز بماند

همچنان می نویسد و می سراید.

می دانم من هم مثل تمام چیزهایی که در دنیا است رفتنی هستم

ولی این دل با تمام وجود می سراید.

تمام شعرهایی که سروده ام حرف های دلم است که مثل یک کوه آتشفشان می خواهند

فوران شود این دل جزء غم و غصه چیز دیگری ندارد.

امیدوارم روزی برسد این دل باور کند که روزی رفتنی است و غم ها تمام می شود.

یعنی باید باور کنم دیگه نیستی؟؟

یعنی باید باور کنم

چه جوری می تونم اون همه خاطراتو یه شب پر پر کنم

یکی دوروز نیس اخه صحبت یه امره که دارم برای تو میمیرم

می دونم محاله بدون تو نمی تونم یه لحظه ام سر کنم

مگه منو دوسم نداری که اینجوری می زاری میری

بیخیال ما می شی؟؟

مگه فکر کردی من بازیچم که یه روز میگی دوسم داری فرداش میری؟؟

اخه چه جوری باور کنم رفتنتو برام اگه بدون تو نمی تونم

بگو کی اومد جای من افتادم از چشمای تو نگو لایق تو نبودم

برو هر جا دلت خواست

به رسم کهنه اشک و آه می ریزم به راه تو

بسوز ای دل به جرم عاشقی هایت

به بیگانه دل بستی همین بود اشتباهت

همین بود اشتباهت

همین بود اشتباهت......؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم برای دل ساده خودم خیلی می سوزه که هیچکه نتونست تحملش کنه..... باشه این جوریه

.... فکرش هم نکی کردم یه روز کارم به اینجا برسه ...... فقط خداحافظ؟؟؟؟؟؟؟

بیا ای ناجی قلبم
بی تو قلب من شکسته
این همون دل شکسته است که به انتظار نشسته
ای تو تنها خوب دنیا بی تو من تنها ترینم
با تو مثل یک ستاره بی تو من خاک زمینم
عاشقم،عاشقترینم
بگو که اینو میدونم
حالا که از عشقت دیوونم
بگو که با تو می مونم
ای تو تنها خوب دنیا بی تو من تنها ترینم
با تو مثل یک ستاره بی تو من خاک زمینم
می خوام از دست تو گهواره بسازم
سر بزارم روی دستات به سعادتم بنازم
می خوام اون چشمای دریایی رو آیینه کنم
با نگاهت توی چشمام دردمو تازه کنم
تو که نیستی دنیا تاریکه برای دل خسته ام
بی تو من تنهای تنهام
دل به خلوت تو بسته ام...