یادت باشه اگه شبی رفتی ستاره بیاری...

قلبتو وقت اومدن تو اسمون جا نذاری...

نری یه وقت پیدا کنی تو اسمون ستاره ای...

یه وقت با چشمات نبینم یه چشمک اشاره ای...

یه وقت نبینم خودت هم مثل ستاره ها بشی...

ستاره ای رو دیدی...روز و شب از خود بی خودی...

این زمینم واسه خودش یه اسمون رنگیه...

اسمونه این پایینا پر از ستاره سنگیه...

یه وقت از این ستاره ها گول نخوری ماه شبم...

اخه برای داشتنت همیشه در تاب و تبم...

می ترسم از دستت بدم اکه بری به اسمون...

میمرم برات آهسته آهسته برات جون میدم دوستت دارم به اندازه تعداد نفسهام

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

    تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

                                                         من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

                                                             تو همون معشوق نابی که روز وشب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

    تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

                                                         من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

                                                             تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

    تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

                                  من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

                               تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

سا یۀ  گمگشته ای در یک کویرم ، کیستم ؟
                                                                         پرسشی بی پاسخم ، در جستجو ی کیستم؟
                        

                    یک قدم تا انتهای دردهایم مانده است
                                                                         منتظر تا اینکه باز آیی بگویی کیستم 
                       

                     بی تو حتی در نگاه لحظه ها هم نیستم  

                                                                        بی تو حتی در نگاه لحظه ها هم نیستم
                    

                     روی دوش خسته ام آواری از دلواپسی هاست

                                              از کدامین سمت می آیی بگو تا می ایستم

هر شب

دست هایت را چون خاطره ای سوزان

بر دستان سرد من می نهی

ای کاش

لمس دستانت

رویا نبود

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم		عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود		بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز		صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست		عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست		شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم
باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار		جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی که سر		با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم
دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان		لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم
هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب		ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم
لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی		تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار		این کار تست من همه جور تو می‌کشم

اي عشق واقعی

چگونه ستايشت كنم در حالي كه قلبت از محبت بي نياز است


چگونه ببوسمت وقتي كه عشقت در وجودم جاري است


بگذارنامت را تكرار كنم نامت زيباست "دلنشين است


چه داشته ايي كه اينگونه مرا طلسم كرده ايي؟


من اين گونه نبودم تو عشق را با من اشنا كردی


تو هواي دلم را با طراوت كردی


زماني كه با تو هستم به اسمان به بيكران پرواز ميكنم


پس بدان دوستت دارم.


گر چه پايان راه را نمي دانم

يه كلبه دور از همه كس           واسه من و تو واسه ما

يه جاي دنج و خلوتي              يه جايي دور از آدما

يه باغچه از گلاي رز                  بارون پشت پنجره

آتيش و چاي تازه دم                    تم تا اوج خاطره

من و تو و صداي باد                   يه زندگي شاد شاد

بهت بگم دوستم داري                 بهم بگي خيلي زياد

مرغ و خروس و مزرعه                 يه زندگي سبز و پاك

شيرين ترين روزاي عمر              باشيم به هم ديگه حلال

مهمونمون باشن گلا                              قناريا و بلبلا

همسايه هامون سبزه ها                          اقاقيا و سمبلا

صاب خونمون خداي خوب                    اون كه هميشه ياور

هلاهل زندگيش                            هر كي كه از اون غافله

خداي من تو ميدوني                           دلم به تو بسته شده

خودت ميدوني كه دلم                        از زندگي خسته شده

تو ای پرنده

بال و پر شکسته

بازم کی اومده

دلت هم شکسته

تو ای مسافر

 غريب و تنها

توی روزگار

يخ زده با سرما....

بيا و برگرد

به آشيونت

نشسته يه غريبه

تک وتنها

آشيون.... بی‌تو ميميره

غريبه تو غم اسيره

تو مي داني من اينجا بي قرارم ؟
تو مي داني دلم را به جرم پرسه زدن در کوچه ي عشق به حبس
و انتظار محکوم کردند ؟
تو مي داني قلبم هر روز صدايت مي کند ؟
تو مي داني آسمان خاکستري ست و دنيايم هميشه خيسِ
بارانِ دلتنگي ست ؟
تو مي داني دلم بدون تو آرام و قرار ندارد ؟
تو مي داني من تنها باغبانِ فصل هاي انتظارم ؟
تو مي داني شب ها عاشقانه دلم مي گيرد و کسي به صداي
ناله ي دلم گوش نمي سپارد ؟
تو مي داني بلور احساسم شکسته است ؟
تو مي داني دست هايم غرق تمنايِ احساست است ؟
تو مي داني من دلم را به تو باختم ؟
تو مي داني نگاهم هنوز پشت در منتظر است ؟
تو مي داني من اينجا ديوانه . شوريده حالم ؟
تو مي داني گريه هايِ بي قراري ام پايان ندارد ؟
تو مي داني من به انتظارت مي مانم
تو مي داني،تنها من دل داده ي آن شهر روياييِ چشمانت هستم !
تو مي داني من هنوز منتظرم
میدانم که میدانی

تمام این عکسها هدیه به عشقم

در ای کتابت همه نام نویسند

من گم شده ی عشق توام نام ندارم

یا رب چه چشمه ای است محبت......

 که من از آن یک قطره آب خوردم ........

و دریایی گریستم

سلامی چو بوی خوش آشنایی //////////////که دنیای بی دوست ندارد صفائی

امروز حالم یکم بده آخه دوست عزیزم نشمین دوست بهتر از جانم توی بیمارستان بستری از هر کسی که به وبلاگ من سر می زنه می خوام که برای او دعا کنه تا زودتر حالش خوب بشه من نمی دونم دیگه چی بگم دلم خیلی براش تنگه شده منتظر فردا هستم تا دوباره صدایش را بشنوم خدایا خودت کمکش کن تا زودتر حالش خوب شه .........

چرا غم ها نمی دانند که من غمگین ترین غمگین دنیایم ،

بیا ای دوست با من باش که من تنهاترین تنهای دنیایم...........

وقتي گلدون خونمون شکست !!

 پدرم گفت: قسمت اين بود...

 مادرم گفت:هيف شد...

خواهرم گفت: قشنگ بود...

داداشم گفت : کاش دوتا داشتيم......

 اما وقتي دل من شکست کسي به فکرش نبود - هيچکس نمي تونه به دلش ياد بده که نشکنه ولي من حد اقل مي تونم بهش ياد بدم که وقتي شکست با لبه هاي تيزش دست اوني که شکسته رو نبره

خدا وندا تو خوبي با گذشتي

تو غفارالذنوبي باگذشتي

تو آگاهي ز اسرار دل من

گره بگشاي از كار دل من

بسي سنگين شده بار گناهم

به غير از آستانت كو پناهم

گناهم را ببخشا اي خطا پوش

مرا بار گنه سخت است بر دوش

خداوندا به من صدق و صفا بخش

توانايي به تسليم رضا بخش

گذشت اين عمر در غفلت خدايا

ندارم هيچ جزء خجلت خدايا

به سجده سر به در گاه تو آرم

اميد استعانت از تو دارم

خداوندي و هستي آفريني

اميد اولين و آخريني

به حق مصطفي و خاندانش

به اصحاب شريف پيروانش

به حق شب به حق روز ، يا رب

به خورشيد جهان افروز يا رب

به حق سوره طه و ياسين

بخش اكنون مرا آمين ، آمين

اگه با تموم اين خاطره ها
تو همين دفتر عشق جام بيزاري بعد اون ديگه نه من مال من
نه تو تکيه گاه اين شکستگي
بيا عاشق بمونيم کنار هم
نگو از اين نرسيدن خسته ام
نگو از اين نرسيدن خسته ام ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه
آخر عشق دوتا خط موازي همينه
ما به هم نمي رسيم
من و تو مثل دو تا خط موازي مي مونيم
که توي دفتر عشق اسير شديم
نرسيديم به هم آخر شب
تو همون دفتر کهنه پير شديم
با هم و کنار هم روز ها گذشت
دستاي من نرسيده به دست تو
مي دونم که ما به هم نمي رسيم
اگه با شکست من شکست تو
اگه من بشکنم،تو بي خيال
بگذري و تنهام بذاري

و به پاي تو سوختن و چه تلخ و غم انگيز است

 دور از تو بودن براي تو گريستن و به عشق و دنياي تو نرسيدن

 اي كاش مي دانستي دور از تو و دستانت زندگي براي من چه ناشكيباست.......

امشب هم بياد تو بگذشت .....! امروز هم توي حسرت ديدار آب شدم مثل يك شمع كه از دوري پروانه تنها خودش مي سوزد كم كم آب مي شود ..... كاش مي شد تو اينجا بودي ؟؟؟

ز هجرانت دل ديوانه دارم

به صحراي غمت كاشانه دارم

به اميد وصالت اي گل من

چو بلبل ناله اي مستانه دارم

به شوق آن كه به سوي تو نامه اي بفرستم ، شبي سياه چو زلف تو تا سپيده دم نشستم ، چون رفتم آنكه كنم نامه را با نام تو آغاز ، نداد گريه مجالم ...... فتاد نامه ز دستم ...... ميان آينه اشك روي تو ديدم كه خنده بر لب و چشمي به سوي من نگران داشتي .... ميان گريه ها نوشتم كه اي ستاره بختم ، بر آسمان وفا خير ماندم و نا اميد در آرزوي محبت دل به تو بستم

تقديم به اوني كه خودش مي دونه....

اي دل تنها چي باز چشم انتظاري

باز يه لحظه ، يه دم آروم نداري

مثل زمستون تو حسرت بهاري

باز عشقت خيمه زد رو خونم

باز يادت آتيش زد به آشيونم

باز بي تو بايد تنها بمونم

باز بي تو بايد تنها بمونم

بيا سكوت لبهام ، هنوز حرمت خونه ست

پرنده ي دل من هنوز بي آشيونه است

بيا پر از اميد هنوز اين دل خسته

هنوز اين دل خسته هنوز ..........

توي آسمون دنيا هر كسي ستاره داره

چرا وقتي نوبت ماست جايي نداره

واسه من تنهايي درده

هر گل پژمرده اي را

ديگه باور كردم اين رو كه بايد تنها بمونم

تا دم لحظه مردن شعر تنهايي بخونم

&nbs